Zoals Thomas van Aquino de grote theoloog is van de Dominicaner orde, zo is Johannes Duns Scotus dat van de Franciscanen: de orde van Franciscus van Assisi (1182-1226) en Bonaventura (1221-1274).
Vanaf de achttiende eeuw heeft het Vaticaan Thomas steeds meer naar voren geschoven als de belangrijkste theoloog van de Rooms Katholieke Kerk, waardoor Duns Scotus ten onrechte in de schaduw kwam te staan.

Franciscus van Assisi

Duns Scotus staat bekend als een scherpzinnig theoloog, die in staat was theologische en filosofische thema's heel precies te analyseren. Dat hij op hoofdpunten ook gekomen is tot één samenhangende theologie, is minder bekend.
In discussie met collega's uit theologie en filosofie ging Duns in op de uitdaging, die de toenemende invloed van de filosofie van Aristoteles vormde voor de christelijke theologie.

Duns Scotus wist vele centrale punten van de christelijke geloofsleer in hun onderlinge samenhang te verhelderen. Een belangrijke plaats wordt daarbij ingenomen door zijn nieuwe theorie van de goddelijke en menselijke vrijheid. Scotus'analyses zijn nog steeds van grote betekenis voor de huidige theologie en filosofie.

Bonaventura

De theologie van Duns Scotus behoort, evenals die van Thomas van Aquino, tot het genre van de scholastiek. Daarbij gaat het om een gespecialiseerde, logische methode, die de indruk wekt dat 'de scholastiek' een vorm is van abstracte en dorre theologie. Dat is echter een misverstand. Theologen als Thomas van Aquino en Duns Scotus leefden en geloofden vanuit hun spiritualiteit, die dagelijks gevoed werd door de liturgie van hun kerk en orde. Diezelfde spiritualiteit was de bron voor hoogstaande wetenschappelijke theologie.