Johannes (John) Duns Scotus werd waarschijnlijk in de winter van 1266 geboren in Zuid-Schotland. Rond 1279 werd hij opgenomen in een franciscaans klooster in Zuid Schotland. Vanaf 1288 studeerde hij theologie in Oxford, na een studie filosofie, of beter gezegd, een 'onderbouw' van de 'artes', van acht jaar. Na het bereiken van de 25-jarige leeftijd werd hij op 17 maart 1291 in Northampton tot priester gewijd. In het academisch jaar 1297-98 bereidde Duns zijn eerste theologische cursus voor, die zijn leven zou veranderen. Het volgende jaar gaf hij die cursus, over de Sententiae van Petrus Lombardus, het belangrijkste dogmatische handboek van die tijd. Gedurende deze jaren (1297-99) schreef Duns Lectura I-II, zijn aantekeningen bij de eerste twee boeken van de Sententiae. Scotus' cursus op basis van deze aantekeningen, maakte veel indruk en vestigde direct zijn naam als scherpzinnig en oorspronkelijk denker.
|
Korte biografie
|
In juni 1301 voldoet Duns aan alle eisen om in Oxford hoogleraar (magister) te worden. Door de franciscaanse leiding wordt hij echter naar Parijs gestuurd, om daar, aan de meest prestigieuze universiteit van Europa, carrière te maken. In 1307 moet Duns Parijs opnieuw verlaten; deze keer vertrekt hij naar Keulen om daar hoogleraar theologie te worden aan het franciscaanse studiehuis. Op 8 november 1308 overlijdt hij plotseling, een grote hoeveelheid onvoltooide werken achterlatend, waaronder de Ordinatio. |